Nie mniej istotny był fakt, że suka władała nienaganną polszczyzną i miała doskonałe maniery przy stole. Sztućce, kieliszki, patelnie, termosy, garnki ze stali nierdzewnej – wszystko miało swoje miejsce w kuchni zawładniętej przez psa, który przez ignorantów nazywany bywał świnią. Na honorowym miejscu stała porcelana odziedziczona po babci. Choć po tylu latach zdążyłam się oswoić z umiejętnościami Cherry, widok bulteriera używającego ostrzałki do noży na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Gdy ja zbliżam się do ostrzałki do noży, zwykle leje się krew. W mojej głowie wciąż dźwięczało pytanie - jak to możliwe, że pies lepiej orientuje się w sprzęcie gastronomicznym niż ja? Krępe ciałko zgrabnie uwijało się między patelniami i garnkami ze stali nierdzewnej. Jej popisowy numer to sztuczki ze sprzętem barmańskim, skubana robiła pyszne drinki, nie na darmo nazywała się Cherry Rum. Z zamyślenia nad tym, jakim cudem uda jej się przenieść wazę z porcelany do kuchni, wyrwał mnie głos:

-Może byś mi pomogła? Wiesz, że sama nie przeniosę ani porcelany ani patelni.

-Już, już. Mogłabyś chociaż nie wytłuc najlepszej porcelany, wezmę lepiej te naczynia z melaminy, nie będzie mi tak żal jak strącisz je ogonem!

-Przygotowałam trzydaniowy obiad, mimo tego, że nie posiadam dłoni, a Ty wciąż traktujesz mnie jak głupiego kundla!

Zganiona przez własnego psa zaniosłam do jadalni nie tylko porcelanową zastawę ale i kryształowe kieliszki. Dla Cherry przygotowałam krzesełko z poduszką, by dosięgała do stołu. Od zawsze imponowało mi to jak sprawnie posługuje się nożem i widelcem, mając takie krótkie łapki.

Jeśli spełniasz się w kuchni i świetnie odnajdujesz się wśród urządzeń gastronomicznych na pewno myślałeś o założeniu własnego lokalu. Odpowiednie wyposażenie restauracji czy baru to kluczowa sprawa. Przede wszystkim należy się zastanowić jaki charakter będzie miał nasz lokal i dobrze zaplanować wydatki – w wyposażeniu pizzerii raczej nie przydadzą się syfony do bitej śmietany ani zaawansowany sprzęt barmański, a w studenckiej knajpce nie musimy inwestować w najdroższą porcelanę. Warto wnikliwie przestudiować oferty sklepów i poszukać odpowiedniego rozwiązania dla siebie. Musimy zadbać o odpowiednie wyposażenie gastronomiczne naszej restauracji – od sztućców, przez ostrzałki do noży, po garnki ze stali nierdzewnej, duże garnki gastronomiczne i patelnie. W każdym lokalu sprawdzą się pojemniki gastronomiczne w których można nie tylko przechowywać jedzenie w lodówce czy chłodni ale także podgrzewać. Warto zadbać o zastawę i sztućce – w końcu z nimi klienci spotykają się w pierwszej kolejności, powinny więc pasować do klimatu lokalu. Piękną, choć drogą porcelanę zastąpią z powodzeniem naczynia z melaminy. Wśród bogatej oferty sklepów, sprzedających wyposażenie gastronomiczne, nie brakuje naczyń o fantazyjnych kształtach, nawet najbardziej wymagający restaurator znajdzie coś dla siebie. Naczynia z melaminy na pierwszy rzut oka są nie do odróżnienia od prawdziwej porcelany. Cechują się wysokim połyskiem i dużą trwałością kolorów. Równie praktyczne są garnki ze stali nierdzewnej i doskonałej jakości noże – na tym nie warto oszczędzać, gdyż te urządzenia gastronomiczne mają służyć nam i naszym klientom przez lata.

Porcelana wykorzystywana jest w wielu dziedzinach, aczkolwiek najczęściej spotykamy ją w postaci zastawy stołowej i ceramiki ozdobnej.

W zależności od składu wyróżniamy dwa rodzaje porcelany: porcelanę twardą i miękką.

Porcelana – różnice w składzie i właściwościach

Porcelana wypalana jest z kaolinu, skalenia i kwarcu. Porcelana twarda zawiera proporcjonalnie więcej kaolinu, porcelana miękka odpowiednio więcej skalenia i kwarcu. Porcelanę miękką wykorzystuje się głównie w rzemiośle artystycznym, aczkolwiek spotyka się również „miękką” porcelanową zastawę stołową. A właściwości porcelany? Niezależnie od składu jest to materiał twardy i odporny, nie przepuszcza cieczy i gazów a przysłowiowa kruchość porcelany wynika z delikatnej „przeźroczystej” wręcz konstrukcji porcelanowych przedmiotów.

Sytuacja taka utrzymywała się do wieku XVIII kiedy to europejscy alchemicy wypracowali własne receptury i procedury wyrobu. Trafili odpowiednio tj. we właściwy czas ponieważ właśnie na wiek XVIII przypada największe porcelanowe szaleństwo. Porcelana sprowadzana była z Chin, a później z Japonii na niespotykaną skalę, podczas gdy europejska porcelana była jeszcze na etapie „raczkowania”.

Dlaczego porcelana była tak popularna?

Składało się na to kilka faktów i pewnie jeszcze więcej mitów, z czego jeden przesąd dotyczący porcelany był bardzo powszechny. Sądzono mianowicie, że porcelana rozpada się w zetknięciu z trucizną, a to oznacza, że porcelanowa zastawa była obowiązkowa na dworach królewskich i w pałacach arystokracji. Poza tym, a może przede wszystkim, porcelana ma wyjątkowo delikatną strukturę i specyficzny ryt szlachetności, a ponieważ w dawnych czasach było jej na rynku niewiele stąd jej wartość i popularność.

Co prawda porcelana straciła nieco na popularności, ale w dalszym ciągu potrafimy docenić jej urok – szlachetna, delikatna zastawa z białej lub zdobionej porcelany jest najlepszą ozdobą naszych stołów na specjalne okazje. Na co dzień używamy zazwyczaj mniej szlachetnych nakryć.

Jak porcelana spowszedniała?

Dzięki temu, że została na nowo odkryta, tj. właściwie odkryta w Europie kiedy to w XVIII wieku opracowano pierwszą recepturę porcelany. Narody, które zmonopolizowały jej wyrób niechętnie dzieliły się jakąkolwiek wiedzą, co wydaje się zresztą dosyć oczywiste. Zanim porcelana zyskała doskonałość porównywalną z wyrobami wschodnimi minęło sporo czasu i tak naprawdę porcelana upowszechniła się na skalę masową dopiero w wieku XX. Dziś wytwarza się ją na skalę przemysłową, ale jak twierdzą znawcy porcelana jest tym rodzajem wyrobu, który zawsze będzie potrzebował ludzkiej ręki, choćby do wykończeń, w przeciwnym wypadku porcelana traci swój ulotny porcelanowy urok.

Jak już powiedzieliśmy porcelana została wynaleziona w Chinach, ale jak Chińczycy wpadli na pomysł wyrobu porcelany do końca nie wiadomo, wiadomo natomiast kiedy i kto tajemnicę wyrobu porcelany odkrył dla Europy.

Europejska porcelana

Wyrób porcelany w Europie zapoczątkował dopiero wiek XVIII, recepturę wyrobu i procedurę fabrykacji opracował Ehrenfried Walther von Tschirnhaus, a prace nad udoskonaleniem receptury kontynuował nadworny alchemik Augusta II (króla Polski!). Początkowo porcelana wytwarzana była właściwie okazjonalnie i spełniała rolę królewskiego podarunku, była praktycznie nie do kupienia, za to królowie chętnie się nią obdarowywali. Najsłynniejszą europejską porcelaną jest porcelana miśnieńska, być może dlatego, że w Miśni powstała pierwsza porcelanowa manufaktura. Na obszarze Polski porcelanę wyrabiano między innymi w Ćmielowie.

Mistrzowie alchemicznej magii ważąc w swoich tyglach najrozmaitsze składniki przez przypadek wpadli na recepturę wyrobu porcelany co nie oznacza wcale, że porcelana natychmiast się upowszechniła i przez to straciła na wartości. Dziś porcelana nie jest już takim bogactwem, ale w dalszym ciągu bardzo się ją ceni.

Porcelana – zastosowania

Porcelana początkowo służyła głównie jako ekskluzywna zastawa, wytwarzano też z niej wazony i ozdobne, często bardzo kunsztowne figurki. Z czasem zaczęto odkrywać również inne zastosowania porcelany, a modyfikacja receptur wytwarzania porcelany pozwoliła na dostosowanie jej do różnych zastosowań. Dziś porcelanę spotykamy na każdym kroku: oczywiście w zdobnictwie i w sztuce użytkowej, w technice i przemyśle, a nawet w medycynie – głównie w stomatologii, a to dzięki temu, że porcelana jako specyficzny wypełniacz jest w zasadzie obojętna naszym organizmom.