Najdziwniejszą przypadłością Cherry, mojej bulterierki, nie było wcale to, że kochała jedzenie i gotowanie, dużo dziwniejsze było to, że ona robiła to samodzielnie!

Nie mniej istotny był fakt, że suka władała nienaganną polszczyzną i miała doskonałe maniery przy stole. Sztućce, kieliszki, patelnie, termosy, garnki ze stali nierdzewnej – wszystko miało swoje miejsce w kuchni zawładniętej przez psa, który przez ignorantów nazywany bywał świnią. Na honorowym miejscu stała porcelana odziedziczona po babci. Choć po tylu latach zdążyłam się oswoić z umiejętnościami Cherry, widok bulteriera używającego ostrzałki do noży na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Gdy ja zbliżam się do ostrzałki do noży, zwykle leje się krew. W mojej głowie wciąż dźwięczało pytanie - jak to możliwe, że pies lepiej orientuje się w sprzęcie gastronomicznym niż ja? Krępe ciałko zgrabnie uwijało się między patelniami i garnkami ze stali nierdzewnej. Jej popisowy numer to sztuczki ze sprzętem barmańskim, skubana robiła pyszne drinki, nie na darmo nazywała się Cherry Rum. Z zamyślenia nad tym, jakim cudem uda jej się przenieść wazę z porcelany do kuchni, wyrwał mnie głos:

-Może byś mi pomogła? Wiesz, że sama nie przeniosę ani porcelany ani patelni.

-Już, już. Mogłabyś chociaż nie wytłuc najlepszej porcelany, wezmę lepiej te naczynia z melaminy, nie będzie mi tak żal jak strącisz je ogonem!

-Przygotowałam trzydaniowy obiad, mimo tego, że nie posiadam dłoni, a Ty wciąż traktujesz mnie jak głupiego kundla!

Zganiona przez własnego psa zaniosłam do jadalni nie tylko porcelanową zastawę ale i kryształowe kieliszki. Dla Cherry przygotowałam krzesełko z poduszką, by dosięgała do stołu. Od zawsze imponowało mi to jak sprawnie posługuje się nożem i widelcem, mając takie krótkie łapki.